ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 58a
Προσθέστε υπότιτλο εδώ

 Βρισκόμουν στο σπίτι, μετά την δουλειά, περίπου στις έξι το απόγευμα, προσπαθώντας να μαγειρέψω μια υπέροχη συνταγή, που βρήκα στο διαδίκτυο. Μου έκανε και εμένα εντύπωση γιατί την χαρακτήριζα υπέροχη. Εν' τω μεταξύ, τον ίδιο ακριβώς χαρακτηρισμό, είχα αναφέρει και στην Άννα στο τηλέφωνο, όταν με ρώτησε τι φαγητό έφτιαχνα. Ήταν καλεσμένη μου, μια μικρή ηρωίδα, όπως η ίδια και οι φίλοι μας την χαρακτήριζαν, αφού είχε το προνόμιο, να δοκιμάζει κάθε πειραματισμό μου πάνω στην μαγειρική. Με ρώτησε, δυο τρεις φορές, με ποιο τρόπο γνώριζα ότι ήταν υπέροχη αυτή η συνταγή και η αλήθεια ήταν πως δεν είχα ούτε ένα πειστικό επιχείρημα να της δώσω, πέραν της καταπληκτικής μαγειρικής μου δεινότητας. Μια παύση και πνιχτά γέλια στην άλλη πλευρά του ακουστικού, με έκαναν να μετακινηθώ αμήχανα στον καναπέ μου. Σε περιμένω στις εννέα και μισή, ακριβώς. Της είπα, δήθεν αυστηρά, για να της τονίσω πως και αυτή, στα ραντεβού της, δεν ήταν Αγγλίδα.

Το ψητό μοσχαράκι, με σάλτσα από κόκκινο κρασί, γαρνιρισμένο με πατάτες, ψημένες σε μαύρη μπίρα, που συνοδεύονταν από μια παράξενη σάλτσα, με βάση την μουστάρδα και το σαφράν με είχαν ξεσηκώσει. Για πρώτο πιάτο ετοίμαζα μια σαλάτα, με ψιλοκομμένη ντομάτα, πιπεριά τσίλι, φρέσκο κρεμμύδι, μαϊντανό και μαρούλι. Όλα, το επιβεβαιώνω αυτό, θα ήταν ψιλοκομμένα, αν την ώρα που δημιουργούσα δεν χτυπούσε το τηλέφωνο.

«Ακαδημίας πενήντα οκτώ». Αυτή ήταν η τελευταία κουβέντα και η διεύθυνση που μου έδωσαν, προκειμένου να παρευρεθώ σε μια ομιλία, με ένα θέμα, που το ξέχασα, ακριβώς την στιγμή που το ανέφεραν.

Τους εξήγησα, πολύ ευγενικά, ότι δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ. Χρησιμοποίησα την ίδια λέξη που μου είχαν πει, γιατί δεν είχα άλλη εύκαιρη και κομψή για να τους πω, ότι πίστευα πως θα έχανα τον χρόνο μου. Ωστόσο, την ίδια στιγμή που έκλεινα το τηλέφωνο και ήμουν έτοιμος να ψιλοκόψω τα φύλλα από τα μαρούλια με τον μαϊντανό, κάτι με έκανε να σκέφτομαι συνεχώς αυτό το τηλεφώνημα. Έπρεπε να το παραδεχθώ πως υπήρχε κάτι παράδοξο σε όλο αυτό.

Δεν με ενδιέφερε καθόλου, βαριόμουν ειλικρινά να πάω και δεν είχα ανακαλύψει έστω και έναν, ηλίθιο λόγο, για να ξεσηκωθώ από το σπίτι μου και να ακούσω κάποιον να μιλάει, για θέματα που δεν με αφορούσαν. Παρόλα αυτά η διεύθυνση καρφώθηκε στο μυαλό μου.

Ακαδημίας πενήντα οκτώ.

Ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι, πέραν από το να προσπαθώ να φέρω σε σύγχυση τους γευστικούς κάλυκες της Άννας, ήταν να περιφέρομαι, άσκοπα, μέσα στον βαθύ αστικό ιστό και να ανακαλύπτω. Το τι, δεν με ενδιέφερε. Μπορεί να ήταν μια κορεάτικη ταινία, που πολύ αργότερα θα έπαιρνε και όσκαρ. Ένα ταχυφαγείο με γεύσεις από κάποια άγνωστη χώρα. Ειλικρινά, μια φορά, έψαξα την χώρα στο Google, για να βεβαιωθώ ότι υπήρχε. Street food from Curaçao! Μέχρι εκείνη την ημέρα ήξερα το λικέρ Blue Curaçao, για την νέα χώρα, έμαθα εκείνη την ημέρα, όπως την ίδια ακριβώς στιγμή δοκίμαζα και ένα από τα πολλά, πρόχειρα σνακ, που φτιάχνουν οι καντίνες, σε αυτήν την νησιωτική χώρα της Καραϊβικής. Το θεώρησα καταπληκτικό που πρώτα γεύτηκα και μετά έμαθα ότι υπήρχε η χώρα!

Εννέα και μισή ακριβώς, αν είναι δυνατόν, άκουσα το κουδούνι της εξώπορτας να χτυπάει. Αγχώθηκα και εκνευρίστηκα, δεν είχα ετοιμάσει ακόμα την σαλάτα.

Η Άννα ανέβαινε τα σκαλιά, ενώ εγώ είχα αφήσει την πόρτα ορθάνοιχτη για να περάσει μόνη της μέσα.

Με επέπληξε με δυνατή φωνή, για να ακούσουν όλοι όσοι βρίσκονταν στην πολυκατοικία.

«Ωραίους τρόπους έχεις Αλέξη!»

Κλείσε την πόρτα, φώναξα μέσα από την κουζίνα και άκουσα την φωνή μου να αντηχεί σε όλα τα διαμερίσματα, μέχρι τον πέμπτο. Μπήκε γελώντας, ενώ προσπαθούσα να κόψω την σαλάτα καθώς την ίδια στιγμή, απέφευγα με μαεστρία τα δάχτυλα μου.

«Έχεις αργήσει!» Μου είπε γελώντας. Δεν είχε σταματήσει να γελάει και ομολογώ πως σήμερα με είχε του χεριού της.

Της εξήγησα, στα γρήγορα, τον λόγο που είχα μείνει πίσω στις παρασκευές μου και της υποσχέθηκα, πως μόλις καθόμασταν για να φάμε, θα της έλεγα, λεπτομερώς, τις σκέψεις μου. Όλη εκείνη την ώρα, που τελείωνα το πιάτο με την σαλάτα, βάζοντας μια πινελιά από μια βινεγκρέτ από μπαλσάμικο, λάδι, μέλι, ξύσμα πορτοκαλιού και μια ιδέα από τριμμένο φιστίκι Αιγίνης, είχα περιηγηθεί, νοερώς, στην Αθήνα και ήμουν έτοιμος για να της αποκαλύψω την ιστορία για εκείνη την μυστήρια διεύθυνση. Όσο το σκεφτόμουν ένας φόβος με έσφιγγε. Ποιος μου είχε τηλεφωνήσει από εκεί μέσα; Δεν ήταν βέβαιο ότι το τηλεφώνημα έγινε μέσα από εκείνο το μέρος, αλλά και μόνο που σε καλούσαν σε αυτό το, παράδοξο να το πω; κτίριο ...

Έβαλα τα τελευταία πιάτα, άνοιξα ένα μπουκάλι κρασί, από ποικιλία αμπελιών Μαλαγουζιά, που ήταν το αγαπημένο της Άννας και ήμασταν πλέον έτοιμοι για να γευτούμε την υπέροχη συνταγή και να της αποκαλύψω την ιστορία για την Ακαδημίας 58a.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ...