Τα Παπούτσια ενός Τρελού
Προσθέστε υπότιτλο εδώ

                                                                              (Θ)

Ο ήλιος έπεφτε πάνω στο πρόσωπο μου απλόχερα και δεν έκανε καμία οικονομία σε αυτό που μου πρόσφερε. Αυτή η ηρεμία που πλημμύρισε το σώμα μου έφερε και ένα απρόσμενο τέλος στις σκέψεις, που είχαν στραγγαλίσει από ώρα το μυαλό μου.

Μέσα από τα κλειστά βλέφαρα μπορούσα να διακρίνω ένα λαμπερό πορτοκαλί καθώς την ίδια στιγμή διάφορα παράξενα σχήματα γέμιζαν τα μάτια μου παραδόξως αυτά παρέμεναν ερμητικά κλειστά!

Πάντα θυμάμαι να αναρωτιέμαι γιατί όταν κλείνω τα μάτια βλέπω πλήθος γεωμετρικών σχημάτων!

Μοιάζει λες και γυρνάει η ματιά μέσα στην ψυχή και βλέπει τον κόσμο, έναν κόσμο φτιαγμένο από μαθηματικά, γεωμετρία, φυσική και χημεία.

Όμως η αγάπη είναι μαθηματικά; η ζωή, η ευτυχία, η χαρά, το γέλιο είναι άλγεβρα;

Δεν θα το χώραγε το μυαλό μου αν κάποιος μου απαντούσε πως ναι είναι.

Δεν θα ήθελα με κανέναν τρόπο, κάτι τέτοιο, να είναι αλήθεια.

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι οι σταγόνες μιας βροχής που πέφτουν πάνω στο πρόσωπο μου, τα αρώματα που αναδύει η γη και γεμίζουν συναισθήματα την ψυχή μου πως είναι μια απλή χημική ένωση από μια φυσική μεταβολή.

Αυτή η εξήγηση θα χαλούσε όλη την μαγεία.

Ο άνθρωπος δηλαδή είναι μια χημική σύνθεση, μέσα από μαθηματικές και φυσικές προεκτάσεις κατασκευασμένος;

Όχι δεν θέλω με τίποτα να είμαι κάτι τέτοιο!

Δεν θέλω να είμαι μια εξίσωση που ζω πάνω σε μια σφαίρα μαζί με άλλες μαθηματικές φυσικές εξισώσεις!

Σε μια σφαίρα που γυρνάει με ελλειπτική, καθορισμένη τροχιά, γύρω από μια άλλη σφαίρα που πάνω της συμβαίνουν πυρηνικές συμπτύξεις και όλα αυτά συνυπάρχουν μέσα σε έναν γαλαξία και σε ένα σύμπαν που συνέχεια διαστέλλεται.

Χαίρομαι, χαμογελάω, γελάω, ερωτεύομαι, κλαίω, θυμώνω, μισώ, αγαπάω!

Είναι δυνατόν όλα αυτά να συμβαίνουν επειδή υπάρχει η χημεία και όχι επειδή υπάρχει κάτι βαθύτερο, κάτι άπιαστο.

Ο ήλιος συνέχιζε να βρίσκεται πάνω στο πρόσωπο μου και όσο και αν παρέμενα ήρεμος οι σκέψεις άρχιζαν σιγά σιγά να γυρίζουν μέσα στο μυαλό μου.

Άνοιξα τα μάτια με δυσκολία, το διαυγές πορτοκαλί χάθηκε και ένα λαμπρό λευκό χύθηκε μες στα ματιά μου, που με δυσκόλεψε λίγο να διακρίνω την πλατεία που στεκόταν μπροστά μου.

Σκιές πέρναγαν από εμπρός μου μέχρι να καθαρίσει το βλέμμα μου. Είδα στο απέναντι παγκάκι ένα ζευγάρι να φιλιέται, να χαμογελάει και το χαμόγελο τους μετέδιδε αγάπη. Είδα ένα αδέσποτο να τρώει ένα μπισκότο που του έδωσε μια κυρία, ξεχώρισα ένα δέντρο που έριχνε την σκιά του σε δυο γέροντες που έπαιζαν τάβλι, είδα έναν λαχειοπώλη που πούλαγε την τύχη.

Απέναντι από την πλατεία βρισκόταν ένα βιβλιοπωλείο. Μια σκέψη με τράβηξε κοντά του και μέσα σε λίγα λεπτά βρισκόμουν μέσα.

Φιλοσοφία, έγραφε μια επιγραφή ενώ μια άλλη έγραφε Τέχνη. Το βλέμμα μου περιπλανήθηκε. Ζωγραφική, Μουσική, Λογοτεχνία. Μέσα στο χώρο του βιβλιοπωλείου λάμβανε χώρα και μια εκδήλωση με παιδιά. Γέλια, φωνές, κουκλοθέατρο, παιχνίδια, λαχτάρα, χαμόγελα, αισθήσεις!

Όχι δεν είναι δυνατόν όλα αυτά να γίνονται με μαθηματικούς υπολογισμούς.

Είμαστε κάτι άλλο, ποιο μυστηριώδες, ποιο αλλόκοτο, ποιο τρελό από κάτι μετρήσιμο από κάτι που με πειράματα μπορεί να αποδειχθεί.

Με τα μαθηματικά δεν μπορείς να τετραγωνίσεις τον κύκλο, ωστόσο είμαι σίγουρος πως ένα παιδί μπορεί να το κάνει με ευκολία και αν το ρωτήσεις πως το κατάφερε, θα σου δείξει τον τρόπο χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.

Μπορεί η ζωή να χρειάζεται την σιγουριά των μετρήσεων κάποιες φορές ωστόσο για να ζήσεις έχεις ανάγκη το τρελό, το αναπάντεχο. Το ένα και ένα κάνουν πέντε! Υπάρχει η ανάγκη να ξεφύγεις από το καλούπι!